Salamat Salamat Salamat napangiti mo ako ng Sobra Sobra

Pinapangako ko matapos kong mabili ang gitarang gusto ko ang trip to Singapore naman ang pag-iipunan ko, ang hirap magsimula back to zero ako. Ang hawak kong pera ngayon ay ang pang upa ko sa dorm + pambili ko lang ng food pag nagstart na ako ng work. Taragis wala man lang ako pambayad ng motel o kahit pambili ng condom ko, ang hirap nga naman ng buhay ngayon sana lang malagpasan ko tong pagiging INDEPENDENT kuno ko.

Ang bilis mawala ng lakas ng loob ko at ang dali kong masaktan mula sa mga masasakit ng salita ng iba. Hindi na bago sa akin to pero nasasaktan pa rin ako. Wew 

Mas gusto ko talaga sa taong malibog, hindi dahil sa malibog din ako kundi dahil sa sila ang mga taong natural, yung tipong malibog pero alam ilagay sa lugar at oras ang pagiging ganon hindi tulad ng iba na nasa loob ang kulo pero kapag naman nilabas deputah nakakatakot na parang torong nagwawala. 

June 11, 2012 I’ll start working as a professional and I am just waiting for the contract signing, practicing the skills and knowledge i gained during college though I’ll be working as a Technical Support as of the moment while waiting for the position of programmer in Accenture. Its almost 2 months since I stepped on the stage and received my Diploma, I admit I am quite impatient waiting for the call of Accenture that’s why I end up being a Technical Support and its really hard to decide because what my heart want is to wait for the job where I can practice my expertise, a job that can give me the fulfillment and satisfaction while my mind tells me to grab this job so i can help my family. Actually I’ve been confused for the past few weeks because of this, some of the people i talked to told me to grab this chance since I’m just a fresh grad and its quite hard to look for the position of my desire. 

And now I’m just waiting for my contract signing, after i passed the interview i told my mom and my grandparents to stop giving me my monthly allowance, I even texted my Tita’s to stop sending me money and I also surrender my 2 ATM’s to my mom. For sure i’ll miss being a rich kid when I’m in college, what i mean of being rich is not buying all the stuffs that I want but having more than of what I need. Now, I realized how lucky I am during my college days. Yes, we have some financial problems before but still we surpass it and now I’m thinking that the amount of money that I’ll get with the job is almost the same amount I get when I’m schooling but the difference is that the money will be the product of my work. It’ll be more meaningful since it will come not to my parents but with my own hardship. 

Actually, as of now I am thinking how can i survive with that amount of money to think that i’ll get all of my expenses including food, room(rent), clothing, bills and others from that amount of money. Few more days, I’ll go to work but the breakfast will not be ready, even my clothes, none of the things I’m used when I’m still studying. I’m quite nervous thinking how can I live without my Mom but what makes me eager to do this is the fact that I wan’t to make my Mom proud of me and I want to give her the best things i can give as a way of paying gratitude for all her hardship. I love my Mom so much that’s why I want her to see me as a man who can stand on his own feet. 

I know it’ll just be the beginning of my journey and I know that I’ll face more kind of challenges in life. All I need now is wisdom,courage, faith and determination to pursue all of my dreams. This line is for the people who keeps pulling me down from the very start “I might be small as of this moment but just give me a break I’ll be a big one you never thought. ”

Naalala ko na lang bigla, na nung bata pa ako pagkahingi ko ng barya sa nanay ko diretso ako sa pinka malapit na tindahan para bumili hindi ng pagkain kundi ng plastic balloon. Sabi nila hindi kumpleto ang pagkabata mo kung hindi mo naranasan umihip at magpaputok nito.

Pagkabili ko nito kasama ang aking mga kalaro, maguumpisa na kaming magpalobo, bubuksan yun lalagyan ng plastic balloon, ilalagay sa parang maliit ng straw yung papalobohin tapos simulan mo ang pag-ihip. Sabay sabay kami nagpapalabo, tapos tinitingnan namin ang isa’t isa kung kanino na ba ang may pinaka malaki at kung sino na ang kulelat. Darating pa sa punto na magkakabutas na ang plastic balloon so ang ginagawa namin iipitin ng daliri para mawala ang butas. Meron pa kaming isang ginagawa, yun ay ang habang hinihipan ko ang plastic balloon ko sila naman makiki ihip din sa sa mga butas na ginawa ng kanilang mga dila, OO naghahalo ang mga hininga namin sa loob ng plastic balloon at marahil yun ang dahilan kaya hindi nito kinakaya dahil sa toxic na taglay ng aming mga hininga. 

Ngayon, inaalala ko yung mga panahon na yun at bigla ko na lang naisip na bata pa lang pala ako tinuturuan na ako nito kung pano ang realidad ng buhay. Naisip kong parang buhay natin ang pag-ihip sa plastic balloon, sa una masaya tayo dahil nakikita natin na lumalaki ang lobo, sa una mapapahinto tayo dahil kinakapos tayo ng hininga, misan magkakabutas kaya aagapan natin para hindi tuluyan umimpis. Pero darating din ang pagkakataon na magkakasabay sabay ang paglitaw ng mga butas, yung tipong hindi na natin kayang agapan lahat, pero kundi man ito mangyari darating sa tagpong sasakit na ang ating mga panga at magpapasya tayong ihinto na lang ito at putukin. Ganito rin kasi tayo sa totoong buhay, sa una masaya tayo sa isang bagay, basta masaya tayo sapat na. Pero sa pagtagal ng panahon susulpot ang problema, sa una susubukan natin itong maresolba, pero sa katagalan hindi pala sapat ang ating mga ginawa, hindi natin napapansin na lalo lang lumala ang sitwasyon at mas lalong naging komplikado. Dito natin susubukan at pipilitin na panghawakan ang isang bagay kahit pa alam natin wala na itong pag-asa, tila pipilitin mong humawak sa isang kawayan na pinahiran ng langis, makakakapit ka pero sa kalaunan makakabitiw karin. Dito mapapagod na tayong panghawakan ang isang bagay at isuko na lang ito. Pero sa huli mapapagtanto natin hindi naman natin kasalanan na sadyang may mga bagay na hindi natin kontrolado na hindi sa lahat ng pagkakataon mananatili ang isang bagay na ginusto natin. Minsan ang kailangan natin ay ang pagtanggap na wala na ito para mas maramdaman natin ang aral na dulot nito. 

I want to give you the pleasure you never had before, and i’ll make sure that it will be the best pleasure you can have.